Co robił Hałubek jak powstawało to cudo PL
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
Bruksela, dnia 17.10.2007
KOM(2007) 602 wersja ostateczna
2007/0223 (CNS)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania
(przedstawiona przez Komisję)
{SEK(2007) 1310}
{SEK(2007) 1312}
{SEK(2007) 1336}
UZASADNIENIE
1) KONTEKST WNIOSKU
• Podstawa i cele wniosku
Ogólnym celem niniejszego wniosku jest ocena i wzmożenie działań Wspólnoty w ramach walki z nielegalnymi, nieraportowanymi i nieuregulowanymi połowami w celu zwiększenia skuteczności przeciwdziałania tej międzynarodowej pladze i jej konsekwencjom dla środowiska, gospodarki i społeczeństwa.
• Kontekst ogólny
Nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy (ang. illegal, unreported and unregulated fishing – IUU) są jednym z poważniejszych na świecie zagrożeń dla trwałości zasobów rybnych i bioróżnorodności morskiej. Społeczność międzynarodowa wypracowała powszechny konsensus co do szczególnej wagi tego problemu oraz naglącej potrzeby wprowadzenia odpowiednich środków mających na celu zapobieganie takim połowom, ich powstrzymywanie i eliminowanie. Konsensus ten został wyrażony w różnych dokumentach międzynarodowych, a w szczególności w dobrowolnym międzynarodowym planie działania w tej sprawie przyjętym pod egidą FAO w 2001 r.
Wspólnota jest już od ponad dziesięciu lat zaangażowana w walkę z nielegalnymi, nieraportowanymi i nieuregulowanymi połowami. Od 2002 r. jej politykę wyznacza wspólnotowy plan działania. Na tej podstawie Wspólnota w ostatnich latach działała bardzo aktywnie, promując na szczeblu wspólnotowym, regionalnym i międzynarodowym wdrażanie ambitnej polityki mającej na celu zapobieganie nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywanie i eliminowanie.
Polityka ta przyniosła istotne postępy. Utworzenie nowych regionalnych organizacji do spraw
zarządzania połowami (RFMO), z inicjatywy czy też z mocnym poparciem ze strony UE, zwiększyło zasięg geograficzny łowisk dalekomorskich podlegających przepisom międzynarodowym. Jednocześnie szerokie spektrum nowych środków działania przyjętych w ramach istniejących regionalnych organizacji do spraw
zarządzania połowami zwiększyło kontrolę na morzu i w portach oraz umożliwiło lepsze
monitorowanie przepływów handlowych. Wprowadzenie czarnych list statków prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy doprowadziło do wprowadzenia środków zniechęcających wymierzonych w statki, co do których stwierdzono, że prowadzą nielegalną działalność. W 2004 r. wprowadzono w życie nowe, partnerskie podejście do stosunków UE z krajami rozwijającymi się, z którymi UE zawarła dwustronne porozumienia w sprawie połowów. Jednym z fundamentów podejścia partnerskiego jest zwiększenie zdolności tych krajów w zakresie
zarządzania i kontroli. Na ten cel przeznaczono znaczne środki unijne. Tymczasem na szczeblu unijnym w ramach reformy wspólnej polityki rybołówstwa uzgodnionej w 2002 r. zwrócono uwagę na potrzebę przestrzegania w większym stopniu zasad odnoszących się do rybaków i wód unijnych.
Chociaż wiele zrobiono w tej kwestii, nie ulega wątpliwości, że daleko jeszcze do całkowitego wyeliminowania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów. Komisja uważa, że uporczywość takich praktyk, podejmowanych pomimo działań wspólnotowych i międzynarodowych oraz drastycznych konsekwencji środowiskowych i społeczno-ekonomicznych, wymaga pilnej i stanowczej reakcji ze strony Wspólnoty.
Wspólnota dysponuje jedną z większych flot rybackich na świecie i jest trzecią co do wielkości potęgą rybacką. Jest również największym rynkiem zbytu dla produktów rybnych i ich największym importerem. Wartość produktów rybnych wwiezionych do Wspólnoty wzrosła w 2005 r. do prawie 14 mld EUR.Ponadto uważa się, że wspólnotowe podmioty gospodarcze rejestrują dużą liczbę statków rybackich w państwach nieprzestrzegających obowiązujących przepisów w odniesieniu do bander.
Zgodnie ze swoimi międzynarodowymi zobowiązaniami i ogólnym celem, którym jest poprawa
zarządzania zasobami naturalnymi i unikanie ich nadmiernej eksploatacji (zgodnie z postanowieniami unijnej strategii zrównoważonego rozwoju ustalonej przez Radę Europejską w czerwcu 2006 r.), Wspólnota ponosi szczególną odpowiedzialność za kierowanie międzynarodowymi działaniami w walce z nielegalnymi, nieraportowanymi i nieuregulowanymi połowami.
Komisja uważa, że obecnie przyszedł czas na uzupełnienie istniejących ram, zwiększenie ich skuteczności i skoncentrowanie się na potrzebie ściślejszego egzekwowania i przestrzegania środków niezbędnych do zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom, ich powstrzymywania i eliminowania.
• Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek
W ramach istniejącego systemu, problem nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów uwzględniony jest częściowo w postanowieniach dotyczących kontroli, inspekcji i egzekwowania prawa obowiązujących we Wspólnocie (w szczególności rozporządzenie Rady nr 2847/1993 oraz rozporządzenie Rady nr 2371/2002), a także na obszarach podlegających zasadom ustalonym w ramach regionalnych organizacji do spraw
zarządzania połowami (w szczególności rozporządzenia Rady nr 1936/2001 i 601/2004).
• Spójność z polityką i celami Unii w innych dziedzinach
Niniejszy wniosek jest zgodny z ogólnym dążeniem wspólnej polityki rybackiej do „zapewnienia takiej eksploatacji żywych zasobów wodnych, która zapewnia zrównoważone warunki środowiskowe i społeczno-ekonomiczne”, a w bardziej ogólnym ujęciu przyczynia się do realizacji strategii zrównoważonego rozwoju ustalonej przez Radę Europejską w czerwcu 2006 r., koncentrując się na ochronie zasobów naturalnych. Jest również zgodny z celami dotyczącymi
zarządzania połowami wyznaczonymi w 2002 r. podczas Światowego Szczytu w sprawie Zrównoważonego Rozwoju.
Dążenie do poprawy
zarządzania zasobami oceanicznymi jest również jedną z głównych zasad uwzględnianych w rozważaniach nad przyszłą polityką morską dla Wspólnoty.
2) KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPŁYWU
• Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów
Od stycznia do marca 2007 r. prowadzono szeroko zakrojony proces konsultacji na podstawie ogólnodostępnego dokumentu sporządzonego przez służby Komisji i opublikowanego na stronie internetowej Komisji. Dokument do konsultacji opracowany przez Dyrekcję Generalną ds. Rybołówstwa i Gospodarki Morskiej w celu przeprowadzenia dyskusji przedstawiał krótką
analizę problemu i wyróżniał dziewięć możliwych obszarów działania: (1) zwiększenie kontroli nad legalnością działań statków rybackich z krajów trzecich i ich połowów docierających do portów rybackich Wspólnoty Europejskiej, (2) zwiększenie kontroli w zakresie zgodności produktów rybnych z krajów trzecich, przywożonych do Wspólnoty innymi środkami transportu niż statki rybackie, ze środkami ochrony i
zarządzania, (3) zamknięcie rynku unijnego dla produktów pochodzących z nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów, (4) zajęcie się problemem nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów prowadzonych przez obywateli Wspólnoty Europejskiej poza jej terytorium, (5) udoskonalenie środków prawnych dotyczących nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów, (6) wprowadzenie skutecznego systemu kar w celu powstrzymania poważnych naruszeń środków związanych z rybołówstwem, (7) usprawnienie działań prowadzonych w ramach regionalnych organizacji do spraw
zarządzania połowami wymierzonych w nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy, (8) wspieranie polityki i działań krajów rozwijających się wobec nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów oraz (9) zwiększenie synergii w dziedzinie monitorowania, kontroli i nadzoru.
W ramach konsultacji Komisja zorganizowała liczne spotkania i otrzymała wiele pisemnych odpowiedzi. Problem został omówiony w dniu 17 kwietnia 2007 r. na nieformalnym posiedzeniu ministrów odpowiedzialnych za rybołówstwo. Ponadto w dniu 15 lutego 2007 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję w tej sprawie.
Otrzymano odpowiedzi od wielu różnych podmiotów związanych z sektorem rybołówstwa, a w szczególności od: Komitetu Doradczego ds. Rybołówstwa i Akwakultury (ACFA), skupiającego najważniejsze zainteresowane strony zaangażowane w sektorze rybołówstwa na szczeblu wspólnotowym, a także od europejskich i krajowych organizacji rybackich (Francja, Grecja, Hiszpania), przedstawicieli przemysłu przetwórczego, handlu detalicznego, banków i konsumentów, związków zawodowych, licznych organizacji pozarządowych (specjalizujących się w sprawach ochrony środowiska i rozwoju), od władz publicznych z Niemiec i Zjednoczonego Królestwa, od członka parlamentu krajowego (Niderlandy) oraz norweskich władz publicznych, od Banku Światowego i
przedsiębiorstw specjalizujących się w śledzeniu pochodzenia produktów.
Streszczenie odpowiedzi oraz sposób, w jaki były one uwzględniane
Inicjatywa Komisji spotkała się z bardzo pozytywnym odzewem ze strony uczestników procesu konsultacji. W niemal wszystkich odpowiedziach podkreślano stosowność nasilenia działań Wspólnoty w tym zakresie. Zakres działania określony przez Komisję w dokumencie do konsultacji został ogólnie uznany za odpowiedni.
Wśród zainteresowanych stron zaistniała różnica zdań co do zakresu inicjatywy. Część przedstawicieli sektora rybołówstwa uważała, że inicjatywa nie powinna obejmować wspólnotowej floty rybackiej, ponieważ jest ona przedmiotem kompleksowego systemu kontroli i nie można uznać, że dokonuje nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów. Większość respondentów poparła jednak pomysł, by inicjatywa była szeroko zakrojona i obejmowała działalność rybacką prowadzoną przez wszystkie floty rybackie (wspólnotowe i spoza Wspólnoty).
Niektóre zainteresowane strony wyraziły również wątpliwości co do problemów, które mogą wyniknąć z przyjęcia przez Wspólnotę jednolitego podejścia do problemu, ignorującego specyfikę rybołówstwa i regionów, w których odbywają się nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy oraz powodującego powstanie niepotrzebnych nowych ograniczeń. Podkreślano fakt, że Wspólnota powinna ukierunkować swoje dalsze działania na najpoważniejsze przypadki naruszenia przepisów prawa dotyczących rybołówstwa.
Niektóre zainteresowane strony obstawały przy tym, że priorytetem powinno być lepsze zastosowanie istniejących ram, a nowe inicjatywy regulacyjne należy wprowadzać tylko tam, gdzie jest to potrzebne.
Wyrażono również inną istotną obawę o potencjalnie negatywny wpływ środków handlowych na kraje rozwijające się oraz podkreślono potrzebę dogłębnego przeanalizowania tej kwestii.
Od 15 stycznia 2007 r. do 12 marca 2007 r. przeprowadzono otwarte konsultacje w Internecie. Komisja otrzymała około 30 pisemnych odpowiedzi. Odpowiedzi otrzymane przez Komisję są dostępne pod następującym adresem:
http://ec.europa.eu/fishe...n_150107_en.htmWyniki procesu konsultacji zostały podsumowane w dokumencie załączonym do sprawozdania z oceny wpływu dotyczącego wniosku złożonego przez Komisję.
• Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej
Odnośne dziedziny wiedzy specjalistycznej/naukowej
Służby Komisji skorzystały z pomocy ekspertów zewnętrznych przy niektórych elementach związanych z niniejszym wnioskiem.
Celem konwencji szczegółowej nr 36/2006 była
analiza użyteczności i wpływu środków handlowych przewidzianych przez Komisję jako instrument do walki z nielegalnymi, nieraportowanymi i nieuregulowanymi połowami. Natomiast umowa szczegółowa nr 5/2007 miała na celu zapewnienie innych niezbędnych elementów zewnętrznych oraz danych, które mogą zostać wykorzystane przez Komisję podczas ostatecznego opracowania oceny wpływu dotyczącej środków, które mogą być uwzględnione w przyszłych wnioskach Komisji w sprawie nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów.
Zastosowana metodologia
W ramach umów ramowych (odpowiednio FISH/2003/02 i FISH/2006/20) pomiędzy Komisją a zewnętrzną firmą doradczą Oceanic Development zawarto dwie konwencje szczegółowe.
Główne organizacje/eksperci, których opinii zasięgnięto
Zewnętrzna firma doradcza Océanic Développement.
Streszczenie otrzymanych i wykorzystanych porad
Nie wymieniono żadnych potencjalnie poważnych zagrożeń o nieodwracalnych konsekwencjach.
Pierwsze badanie dostarcza informacje o obecnej sytuacji Wspólnoty Europejskiej jako największego uczestnika handlu produktami rybnymi, opisuje wrażliwość rynku wspólnotowego na przywóz produktów rybnych pochodzących z nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów oraz analizuje różne środki, które mogłyby zostać wprowadzone przez Wspólnotę, aby położyć kres takiemu przywozowi.
Drugie badanie przedstawia przede wszystkim problemy związane ze zbyt łagodnymi karami stosowanymi przez państwa członkowskie w przypadku poważnych naruszeń zasad wspólnej polityki rybackiej. Podkreślono w nim również ogromną różnorodność wymiarów kar przewidzianych w ustawodawstwach poszczególnych krajów, co skutkuje nierównością szans na szczeblu Wspólnoty i zachęca do kontynuowania niedozwolonych praktyk.
Środki wykorzystane do publicznego udostępnienia porad ekspertów
Badania zostaną udostępnione na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Rybołówstwa i Gospodarki Morskiej.
• Ocena skutków
Komisja przeprowadziła ocenę skutków wniosku, w wyniku której powstało sprawozdanie, które będzie dostępne na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Rybołówstwa i Gospodarki Morskiej Komisji Europejskiej.
W sprawozdaniu tym rozpatrzono następujące możliwości:
- Poprawę wdrożenia istniejących ram prawnych na wodach Wspólnoty i intensyfikację polityki Wspólnoty wobec nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów w ramach organizacji dwustronnych i wielostronnych. Ta opcja nie wymagałaby przyjęcia jakichkolwiek nowych instrumentów prawnych. Nie stanowiłaby jednak dostatecznej reakcji na krytyczną sytuację, a także na najpoważniejsze problemy, które szkodzą obecnemu systemowi, a mianowicie na wrażliwość rynku wspólnotowego na produkty pochodzące z nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów oraz uporczywość działalności połowowej prowadzonej przez statki pływające pod banderami państw nieprzestrzegających obowiązujących przepisów. Te dwa problemy wymagają wprowadzenia nowych narzędzi prawnych. Wybranie tej opcji ta oznaczałoby po prostu, że Wspólnota przykłada większą wagę do potrzeby zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów, ale baz wdrażania potrzebnych do tego instrumentów. Istnieje poważne ryzyko, że opcja ta przyniosłaby jedynie deklaracje dobrej woli i nie pociągała za sobą istotnych zmian utrzymując jedynie status quo;
- Opracowanie polityki opierającej się na indywidualnym podejściu do każdego przypadku, która byłaby dostosowywana do szczególnych cech różnych gatunków ryb oraz obszarów narażonych na nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy na istotną skalę. W ramach tej opcji należy zastosować ukierunkowane podejście, które będzie się skupiać na najbardziej namacalnych przejawach nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów i zapewni konkretne reakcje w zależności od specyfiki dotkniętych nimi zasobów lub obszarów.
Zmienny i potajemny charakter nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów sprawia, że skuteczność tej opcji jest niepewna. Istnieje duże ryzyko, że w jej następstwie powstaną rozwiązania, które w momencie ich wprowadzenia nie będą już dostosowane do faktycznego problemu i ostatecznie miną się ze swoimi prawdziwymi celami. Trudne wydawałoby się również dostosowanie tego podejścia do nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów na wodach krajów rozwijających się. Ponadto opcja ta pociągnęłaby za sobą pewne koszty. Jej przyjęcie oznaczałoby konieczność wprowadzania każdorazowo zestawu konkretnych instrumentów regulacyjnych. Koszty przestrzegania przepisów również byłyby wysokie, a w odniesieniu do konkretnych systemów świadectw przywozowych obowiązujących dla ograniczonej liczby gatunków byłyby nawet wyższe niż koszty ogólnego systemu świadectw obowiązującego dla przywozu wszystkich produktów rybnych;
- Podjęcie nowej, szeroko zakrojonej inicjatywy, obejmującej zarówno wody terytorialne Wspólnoty, jak i obszary poza wodami terytorialnymi Wspólnoty, w oparciu o jasne założenia polityczne i środki regulacyjne. Inicjatywa ta uzupełniłaby istniejące ramy prawne i zapewniłaby lepsze przestrzeganie obowiązujących zasad, a także pozwoliłaby WE na przyjmowanie ambitnych jednostronnych środków mających na celu dopełnienie jej międzynarodowych zobowiązań w sytuacji, gdy nie będzie można uzyskać zadowalających efektów przy zastosowaniu środków wielostronnych. Opcja ta wymagałaby przyjęcia ambitnego instrumentu prawnego wymierzonego w trzy najważniejsze wyzwania, którym Wspólnota musi stawić czoła w związku z nielegalnymi, nieraportowanymi i nieuregulowanymi połowami: położenie kresu przywozowi produktów pochodzących z nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów do Wspólnoty, rozwiązanie problemu statków rybackich pływających pod banderami państw nieprzestrzegających obowiązujących przepisów, poza wodami terytorialnymi Wspólnoty oraz poprawę przestrzegania zasad wspólnej polityki rybołówstwa na wodach terytorialnych Wspólnoty.
Wprowadzenie tej opcji byłoby trudne i wymagałoby istotnych zmian. Przede wszystkim wymagałoby to przyjęcia przez Wspólnotę ważnego instrumentu prawnego. Pociągnęłoby również za sobą nowe zadania i koszty, które jednak można ograniczyć poprzez zastosowanie różnych mechanizmów i środków towarzyszących. Koszty te wydają się współmierne do potrzeby znacznego poprawienia skuteczności polityki Wspólnoty wobec nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów.
3) ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU
• Krótki opis proponowanych działań
Niniejszy wniosek opiera się na założeniu, że skuteczna strategia wobec nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów powinna być szeroko zakrojona i obejmować wszystkie aspekty problemu wzdłuż całego łańcucha dostaw.
Niniejszy wniosek wprowadza system mający na celu powstrzymanie przywozu do Wspólnoty produktów rybnych pochodzących z nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów. W tym celu wprowadzony zostałby system świadectw. W ramach tego systemu, przywóz wszelkich produktów rybnych (w tym również produktów przetworzonych) do Wspólnoty byłby uzależniony od zaświadczenia przez dane państwo bandery, że połów odbył się w sposób zgodny z prawem. Jako uzupełnienie tego środka, należy udoskonalić
monitorowanie rozładunku statków rybackich z krajów trzecich poprzez wprowadzenie nowych warunków dotyczących wstępu do portów Wspólnoty oraz przeładunków.
Niniejszy wniosek przewiduje również szereg środków mających na celu zniechęcenie podmiotów prowadzących działalność połowową do wykorzystywania faktu, iż niektóre państwa nie zapewniają przestrzegania przez swoją flotę rybacką zasad gospodarki zasobami rybnymi i ochrony tych zasobów. W przypadkach, gdy nie można znaleźć skutecznego rozwiązania w ramach regionalnych organizacji do spraw
zarządzania połowami, Wspólnota miałaby możliwość wyznaczenia i nałożenia kar na statki rybackie lub państwa, które nie przestrzegają prawa międzynarodowego i szkodzą trwałości zasobów rybnych.
Niniejszy wniosek wprowadza system zbliżenia maksymalnych wymiarów kar stosowanych przez państwa członkowskie w przypadkach poważnych naruszeń zasad wspólnej polityki rybackiej. Zawiera również postanowienia zwiększające odpowiedzialność państw członkowskich wobec swoich obywateli, kiedy biorą udział w działalności połowowej lub wspierają działalność połowową poza terytorium Wspólnoty.
• Podstawa prawna
Artykuł 37 Traktatu WE
• Zasada pomocniczości
Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.
• Zasada proporcjonalności
Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów.
Zwalczanie potajemnych i niedozwolonych działań, takich jak nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy, wymaga przyjęcia środków współmiernych do skali i dostosowanych do charakteru tych działań. The action contained in the Proposal will generate some costs for economic operators and national administrations in EU member States and third countries. W szczególności dotyczy to wprowadzenia systemu świadectw obowiązujących dla przywozu wszystkich produktów rybnych na terytorium Wspólnoty. Koszty te byłby by jednak stosunkowo niewielkie i zostałyby w znacznym stopniu zrekompensowane przez korzyści wynikające z wprowadzenia takich środków.
Aby pomóc organom kontrolnym państw członkowskich w realizacji ich zadań, wprowadzony zostałby system ostrzegania, mający na celu informowanie ich o wątpliwościach odnoszących się do zgodności produktów pochodzących z pewnych statków rybackich, od pewnych podmiotów lub z pewnych państw ze środkami ochronnymi. Pozwoli to organom kontrolnym na wyznaczenie priorytetów działań i zmniejszy obciążenie pracą związane z innymi środkami przewidzianymi we wniosku. Zaproponowana przez Komisję nowa strategia wobec nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów wspiera również zacieśnienie współpracy pomiędzy organami kontrolnymi; działania te, którymi ma pokierować Agencja Kontroli Rybołówstwa, powinny pomóc w zmobilizowaniu środków kontrolnych i zwiększeniu ogólnej skuteczności działań kontrolnych we Wspólnocie.
Dodatkowe wymogi kontrolne nałożone na administracje i podmioty powinny być odpowiednie i proporcjonalne w odniesieniu do zapewnienia prawidłowego stosowania przedmiotowych środków.
• Wybór instrumentów
Proponowane instrumenty: rozporządzenie.
Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów.
Wspólna polityka rybacka leży wyłącznie w kompetencji Wspólnoty. Zasady przyjmowane na szczeblu wspólnotowym powinny być jednolite i wiążące, aby uniknąć jednoczesnego obowiązywania różnych standardów w poszczególnych państwach członkowskich. Zatem uwzględnienie tych środków we wniosku dotyczącym rozporządzenia jest uzasadnione.
4) BUDGETARY IMPLICATION
Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.
5) ADDITIONAL INFORMATION
• Uproszczenie
Niniejszy wniosek przewiduje uproszczenie ustawodawstwa.
Wniosek przewiduje uproszczenie i usprawnienie ram kontroli, inspekcji oraz ram wykonawczych wynikających z decyzji podjętych przez regionalne organizacje do spraw
zarządzania połowami. Wspólnota jest członkiem dwunastu takich organizacji. Postanowienia poszczególnych organizacji mogą się między sobą w istotny sposób różnić. Obecnie są one wprowadzane do prawa wspólnotowego poprzez różne rozporządzenia Rady. Stwarza to dwa problemy. Po pierwsze liczba postanowień regionalnych organizacji do spraw
zarządzania połowami oraz częstotliwość ich przyjmowania i zmieniania często sprawiają, że trudno jest dokonać ich terminowej transpozycji do prawa wspólnotowego. Po drugie współwystępowanie rozbieżnych zasad wynikających z różnych porządków prawnych wprowadza zamęt wśród podmiotów wspólnotowych i państw członkowskich.
Komisja sugeruje zatem, by zapewnić wprowadzenie do prawa wspólnotowego najważniejszych postanowień przyjętych przez regionalne organizacje do spraw
zarządzania połowami odnoszących się do kontroli, inspekcji i egzekwowania prawa poprzez proponowane rozporządzenie. Niniejsze rozporządzenie połączyłoby w sobie najambitniejsze standardy przyjęte w regionalnych organizacjach do spraw
zarządzania połowami, do których należy Wspólnota i rozszerzyłoby zakres ich obowiązywania na wszystkie wody podlegające regionalnym organizacjom do spraw
zarządzania połowami. Przyczyniłoby się to do uproszczenia ram prawnych obowiązujących podmioty wspólnotowe i władze publiczne dzięki harmonizacji zasad według najlepszych standardów kontroli, inspekcji i egzekwowania prawa.
• Uchylenie istniejącego prawodawstwa
Przyjęcie niniejszego wniosku doprowadzi do uchylenia istniejącego prawodawstwa.
• Klauzule przeglądu/rewizji/wygaśnięcia
Niniejszy wniosek zawiera klauzulę przeglądu.
2007/0223 (CNS)
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE RADY
ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji ,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego ,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów ,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, podpisała Porozumienie w sprawie wprowadzenia w życie postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i
zarządzania rozproszonymi zasobami rybnymi oraz zasobami rybnymi o wysokiej migracji (Porozumienie ONZ o zasobach rybnych z 1995 r.) i przyjęła Porozumienie o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i
zarządzania na pełnym morzu. Postanowienia te przewidują w szczególności, że wszystkie państwa mają obowiązek przyjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia zrównoważonego
zarządzania zasobami morskimi i współpracować pomiędzy sobą w tym celu;
(2) Celem wspólnej polityki rybackiej, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002, jest zapewnienie takiej eksploatacji żywych zasobów wodnych, która zapewnia zrównoważone warunki środowiskowe i społeczno-ekonomiczne;
(3) Nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy stanowią jedno z poważniejszych zagrożeń dla zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów wodnych, narażające na szwank podstawowe zasady wspólnej polityki rybackiej i międzynarodowe działania na rzecz wspierania lepszego
zarządzania zasobami oceanicznymi; Nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy stanowią również poważne zagrożenie dla różnorodności biologicznej, którym należy się zająć zgodnie z celami określonymi w komunikacie Komisji - Zatrzymanie procesu utraty różnorodności biologicznej do roku 2010 i w przyszłości (KOM(2006) 216);
(4) Zgodnie ze swoimi międzynarodowymi zobowiązaniami oraz mając na względzie skalę i wagę problemu, Wspólnota Europejska powinna znacznie nasilić swoje działania wymierzone w nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy i przyjąć nowe środki regulacyjne obejmujące wszystkie aspekty tego zjawiska;
(5) Zgodnie z międzynarodowym planem działania na rzecz zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymania i eliminowania, przyjętym w 2001 r. przez Organizację do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy oznaczają działalność połowową uznawaną za nielegalną, nieraportowaną lub nieuregulowaną, przy czym:
1. Nielegalne połowy odnoszą się do połowów:
– dokonywanych przez statki krajowe lub zagraniczne na wodach podlegających jurysdykcji danego kraju bez pozwolenia tego kraju lub niezgodnie z jego prawem i przepisami;
– prowadzonych przez statki pływające pod banderami państw będących stronami odpowiedniej regionalnej organizacji do spraw
zarządzania połowami, ale niespełniające postanowień dotyczących środków ochrony i
zarządzania przyjętych przez tę organizację obowiązujących w tych państwach lub odpowiednich postanowień obowiązującego prawa międzynarodowego; lub
– niezgodnych z prawem krajowym lub zobowiązaniami międzynarodowymi, w tym również zobowiązaniami podjętymi przez państwa współpracujące z odpowiednią regionalną organizacją do spraw
zarządzania połowami.
2. Nieraportowane połowy odnoszą się do połowów:
– które nie zostały zgłoszone lub zostały nieprawidłowo zgłoszone odpowiednim organom krajowym, wbrew postanowieniom ustawodawstwa i przepisów krajowych; lub
– odbywających się na obszarze podlegającym kompetencjom odpowiedniej regionalnej organizacji do spraw
zarządzania połowami, które nie zostały zgłoszone lub zostały nieprawidłowo zgłoszone, z naruszeniem procedur zgłoszeniowych tej organizacji.
3. Nieuregulowane połowy odnoszą się do połowów:
– na obszarze podlegającym odpowiedniej regionalnej organizacji do spraw
zarządzania połowami, prowadzonych przez statki nieposiadające przynależności państwowej lub pływające pod banderą państwa niebędącego stroną tej organizacji lub przez jednostkę połowową w sposób niespójny lub niezgodny z postanowieniami dotyczącymi środków ochrony i
zarządzania tej organizacji; lub
– prowadzonych na takich obszarach lub obejmujących takie zasoby rybne, dla których nie istnieją obowiązujące środki ochrony lub
zarządzania, przy czym taka działalność połowowa prowadzona jest w sposób niespójny z obowiązkami ciążącymi na państwie na mocy prawa międzynarodowego w zakresie ochrony żywych zasobów morskich;
(6) Działania Wspólnoty Europejskiej powinny być wymierzone przede wszystkim w zachowania mieszczące się w definicji nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów, które w najpoważniejszym stopniu szkodzą środowisku morskiemu, trwałości zasobów rybnych oraz sytuacji społeczno-ekonomicznej rybaków przestrzegających zasad ochrony i
zarządzania zasobami rybackimi;
(7) Zgodnie z definicją nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów, niniejsze rozporządzenie powinno obejmować swoim zakresem działalność rybacką prowadzoną na pełnym morzu oraz na wodach morskich znajdujących się pod jurysdykcją lub zwierzchnictwem państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej;
(8) Aby należycie uwzględnić międzynarodowy wymiar nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów, konieczne jest, aby Wspólnota Europejska powzięła niezbędne środki mające na celu zwiększenie stopnia przestrzegania zasad wspólnej polityki rybołówstwa; do czasu zmiany rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, postanowienia związane z tym celem powinny zostać uwzględnione w niniejszym rozporządzeniu;
(9) Zasady wspólnotowe, a w szczególności tytuł II rozporządzenia nr 2847/1993, przewidują kompleksowy system mający na celu
monitorowanie zgodności z prawem połowów prowadzonych przez statki rybackie Wspólnoty; obecny system obowiązujący dla produktów rybnych pochodzących z połowów wykonywanych przez statki rybackie z krajów trzecich i przywiezionych do Wspólnoty nie zapewnia równorzędnego poziomu kontroli; ten słaby punkt stanowi istotną zachętę dla podmiotów zagranicznych prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy do wprowadzania swoich produktów do obrotu na terenie Wspólnoty i zwiększania dochodowości swojej działalności; jako największy na świecie rynek zbytu i importer produktów rybnych, Wspólnota ponosi szczególną odpowiedzialność za dopilnowanie, by produkty rybne wwożone na jej terytorium nie pochodziły z nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów; zatem należy wprowadzić nowy system, który zapewni należytą kontrolę nad łańcuchem dostaw produktów rybnych wwożonych do Wspólnoty;
(10) Zasady wspólnotowe regulujące wstęp statków rybackich pływających pod banderami krajów trzecich do portów Wspólnoty należy zaostrzyć w celu zapewnienia należytej kontroli legalności produktów rybnych przywożonych przez statki rybackie pływające pod banderami krajów trzecich; powinno to w szczególności oznaczać, że prawo wstępu do portów Wspólnoty powinny otrzymywać jedynie takie statki rybackie pływające pod banderami krajów trzecich, które są w stanie przedstawić dokładne informacje o legalności swoich połowów i uzyskać potwierdzenie tych informacji od swojego państwo bandery;
(11) Przeładunki na morzu wymykają się wszelkiej należytej kontroli państw bandery lub państw nadbrzeżnych i są dla podmiotów prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy tradycyjnym sposobem na zatajanie nielegalnego charakteru ich połowów; zatem uzasadnione jest zezwalanie przez Wspólnotę na operacje przeładunkowe wyłącznie jeżeli odbywają się w wyznaczonym porcie państwa członkowskiego, lub – odnośnie do przeładunków z udziałem statków rybackich Wspólnoty – na wodach Wspólnoty lub w portach krajów trzecich;
(12) Właściwe jest określenie warunków, procedury i częstotliwości, według których państwa członkowskie będą przeprowadzały inspekcje statków rybackich pływających pod banderami krajów trzecich w portach;
(13) Zabrania się przywozu do Wspólnoty produktów rybnych pochodzących z nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów. Aby zakaz ten był skuteczny oraz aby dopilnować, by importowano wyłącznie produkty pozyskane zgodnie z postanowieniami dotyczącymi międzynarodowych środków ochrony i
zarządzania oraz odpowiednio innych zasad obowiązujących dany statek rybacki, należy wprowadzić system świadectw obowiązujący dla wszystkich produktów rybnych przywożonych do Wspólnoty;
(14) Wspólnota powinna uwzględniać ograniczone możliwości krajów rozwijających się w zakresie wprowadzenia systemu świadectw;
(15) Właściwe jest wymaganie w ramach tego systemu świadectwa jako warunku koniecznego dla przywozu produktów rybnych do Wspólnoty. Takie świadectwo powinno zawierać informacje pozwalające udowodnić legalność produktów, których dotyczy; powinno zostać zatwierdzone przez państwo bandery statków rybackich, które dokonały danego połowu, zgodnie z jego wynikającym z prawa międzynarodowego obowiązkiem zapewnienia przestrzegania przez statki pływające pod jego banderą międzynarodowych zasad ochrony zasobów rybnych i
zarządzania tymi zasobami;
(16) Niezbędne jest obowiązywanie tego systemu świadectw dla wszystkich produktów rybnych przywożonych do Wspólnoty, w tym również tych produktów, które zostały przewiezione lub przetworzone w państwie niebędącym państwem bandery, zanim dotarły do terytorium Wspólnoty. W odniesieniu do tych produktów będą zatem obowiązywać szczególne wymogi, które będą miały na celu zagwarantowanie, że produkty wprowadzane na terytorium Wspólnoty nie są innymi produktami niż te, których legalność została potwierdzona przez państwo bandery;
(17) Wywóz połowów ze statków pływających pod banderami państw członkowskich w celu ich przetworzenia powinien również podlegać systemowi świadectw;
(18) Państwa członkowskie, do których mają zostać przywiezione produkty powinny mieć możliwość sprawdzenia ważności świadectw połowowych towarzyszących dostawie oraz powinny być uprawnione do odmowy przywozu, jeżeli nie zostaną spełnione warunki określone w niniejszym rozporządzeniu odnoszące się do świadectwa połowowego;
(19) W celu udzielenia pomocy organom kontrolnym państw członkowskich w realizacji ich zadań polegających na monitorowaniu legalności produktów rybnych przywożonych do Wspólnoty, a także w celu ostrzegania podmiotów wspólnotowych, należy wprowadzić wspólnotowy system ostrzegania, mający na celu rozpowszechnianie informacji o uzasadnionych wątpliwościach odnośnie do przestrzegania przez niektóre kraje trzecie obowiązujących zasad ochrony i
zarządzania;
(20) Niezbędne jest przyjęcie przez Wspólnotę środków zniechęcających wobec statków rybackich prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy, wobec których państwo bandery nie podjęło w odpowiedzi na taką działalność należytych działań.
(21) W tym celu Komisja powinna zidentyfikować statki rybackie podejrzane o prowadzenie nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów we współpracy z państwami członkowskimi, Agencją Kontroli Rybołówstwa, państwami trzecimi i innymi organami. Ponadto Komisja powinna zwracać się do właściwych państw bandery z prośbą o udzielenie informacji odnośnie do trafności swoich spostrzeżeń;
(22) Aby ułatwić składanie zapytań odnoszących się do statków rybackich, co do których przypuszcza się, że prowadziły nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy oraz zapobiec kontynuacji domniemanego naruszenia, statki te powinny podlegać szczególnym wymogom odnoszącym się do kontroli i inspekcji przez państwa członkowskie;
(23) Jeżeli na podstawie otrzymanych informacji istnieją wystarczające powody, by uznać, że statki rybackie brały udział w nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowach oraz że właściwe państwa bandery nie podjęły skutecznych działań w odpowiedzi na taką działalność, właściwe jest umieszczenie tych statków przez Komisję w wykazie statków prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy;
(24) Mając na celu zaradzenie niepodejmowaniu skutecznych działań przez państwa bandery wobec statków rybackich pływających pod ich banderami i znajdujących się w wykazie statków prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy, a także ograniczenie dalszej działalności połowowej tych statków, państwa członkowskie powinny stosować wobec tych statków szczególne środki;
(25) Aby chronić prawa statków znajdujących się w wykazie statków prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy oraz ich państw bandery, procedura umieszczania w wykazie powinna umożliwiać państwu bandery, a o ile jest to możliwe, odpowiedniemu właścicielowi lub armatorowi, złożenie wyjaśnień na poszczególnych etapach procedury oraz pozwalać na usunięcie statku z wykazu, kiedy nie będzie już spełniać kryteriów umieszczenia w wykazie;
(26) Aby zapewnić jednolite ramy prawne we Wspólnocie oraz uniknąć zwiększenia się liczby wykazów odnoszących się do statków rybackich prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy, statki rybackie znajdujące się w wykazach statków prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy przyjętych przez regionalne organizacje do spraw
zarządzania połowami powinny być automatycznie umieszczane w odpowiadającym im wykazie sporządzanym przez Komisję;
(27) Problem niewypełniania przez niektóre państwa obowiązków spoczywających na nich na mocy prawa międzynarodowego jako na państwach bandery, państwach portu, państwach nadbrzeżnych lub państwach zbytu polegających na podjęciu właściwych działań w celu zapewnienia przestrzegania przez ich statki rybackie lub obywateli zasad ochrony zasobów rybnych i
zarządzania tymi zasobami jest jednym z głównych czynników sprzyjających nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom i powinien zostać rozwiązany przez Wspólnotę;
(28) W tym celu, obok działań prowadzonych przez Wspólnotę na szczeblu międzynarodowym i regionalnym, Wspólnota powinna mieć prawo wskazywania państw niewspółpracujących na podstawie przejrzystych, jasnych i obiektywnych kryteriów opierających się o standardy międzynarodowe, a po umożliwieniu im złożenia wyjaśnień, zastosowania wobec tych państw niedyskryminacyjnych, zgodnych z prawem i stosownych środków, w tym również środków handlowych;
(29) Niezbędne jest skuteczne zniechęcenie obywateli Wspólnoty do udziału w nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowach prowadzonych przez statki pływające pod banderami krajów trzecich i działających poza obszarem Wspólnoty lub do wspierania takich połowów; bez uszczerbku dla pierwszeństwa odpowiedzialności państwa bandery, państwa członkowskie powinny zatem wprowadzić niezbędne środki i współpracować z innymi państwami członkowskimi i państwami trzecimi przy wskazywaniu obywateli prowadzących taką działalność, dopilnować, aby zostali odpowiednio ukarani oraz kontrolować działalność swoich obywateli biorących udział w działalności statków z krajów trzecich poza obszarem Wspólnoty;
(30) Utrzymywanie się dużej liczby poważnych naruszeń zasad wspólnej polityki rybackiej na wodach terytorialnych Wspólnoty lub przez podmioty wspólnotowe jest w znacznym stopniu skutkiem zbyt łagodnych wymiarów kar przewidzianych na mocy ustawodawstw państw członkowskich w związku z poważnymi naruszeniami tych zasad; złą sytuację pogarsza dodatkowo duża różnorodność wymiarów kar w poszczególnych państwach członkowskich, która zachęca podmioty prowadzące nielegalną działalność do połowów na wodach lub na terytoriach państw członkowskich, w których wymiary kar są najłagodniejsze; aby rozwiązać ten problem w oparciu o postanowienia rozporządzeń 2371/2002 oraz 2847/1993 w tym zakresie, właściwe jest zbliżenie maksymalnych wymiarów kar przewidzianych w związku z poważnymi naruszeniami zasad wspólnej polityki rybackiej we Wspólnocie oraz przewidzenie środków uzupełniających;
(31) Poza zachowaniami stanowiącymi poważne naruszenia zasad działalności połowowej, prowadzenie działalności gospodarczej lub handlowej związanej z produktami rybnymi pochodzącymi z nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów powinno być również uznawane za poważne naruszenia wymagające nałożenia sankcji przez państwa członkowskie;
(32) Poważne naruszenia zasad wspólnej polityki rybackiej powinny być karane skutecznymi, stosownymi i zniechęcającymi sankcjami, które powinny również obowiązywać osoby prawne na całym terytorium Wspólnoty, gdyż naruszenia te są w znacznej mierze dokonywane w interesie osób prawnych lub dla ich korzyści;
(33) Należy w zharmonizowany sposób wprowadzić we Wspólnocie przepisy odnoszące się do obserwacji statków na morzu przyjęte przez niektóre regionalne organizacje do spraw
zarządzania połowami;
(34) Współpraca pomiędzy państwami członkowskimi, Komisją a państwami trzecimi jest konieczna w celu dopilnowania, by prowadzono odpowiednie dochodzenia w sprawach nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów oraz umożliwienia zastosowania środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu; należy wprowadzić system wzajemnej pomocy, aby wzmocnić taką współpracę.
(35) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, osiągnięcie podstawowego celu, jakim jest wyeliminowanie nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów wymaga określenia zasad dotyczących środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza zakres niezbędny do osiągnięcia swoich celów, zgodnie z art. 5 Traktatu;
(36) Środki niezbędne w celu wprowadzenia niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji;
(37) Niniejsze rozporządzenie uznaje nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy za pogwałcenie obowiązujących praw, zasad i przepisów o szczególnej wadze, ponieważ w znacznym stopniu uniemożliwiają one osiągnięcie celów pogwałconych zasad i zagrażają trwałości poławianych zasobów lub ochronie środowiska morskiego. Ze względu na ograniczony zakres niniejszego rozporządzenia, jego stosowanie musi opierać się o stosowanie rozporządzenia Rady nr 2847/1993 ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa i stanowić jego uzupełnienie. Niniejsze rozporządzenie wzmacnia zatem zasady rozporządzenia 2847/1993 w zakresie inspekcji statków z krajów trzecich w portach (art. 28 lit. e), f) i g)), które obecnie zostały uchylone i zastąpione systemem inspekcji w porcie określonym w rozdziale II niniejszego rozporządzenia. Ponadto rozporządzenie to przewiduje w rozdziale X system kar, który odnosi się w szczególności do nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów. Przepisy rozporządzenia 2847/1993 odnoszące się do kar (art. 31) mają zatem nadal zastosowanie do tych naruszeń zasad wspólnej polityki rybackiej, które nie zostały uwzględnione w niniejszym rozporządzeniu;
(38) Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych jest uregulowana rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych, które ma zastosowanie w całości do przetwarzania danych osobowych dla celów niniejszego rozporządzenia, w szczególności w związku z prawem osoby, której dotyczą dane do dostępu do danych, ich poprawienia, zablokowania lub usunięcia oraz powiadamianiem stron trzecich, które w rezultacie nie zostały dokładniej wyszczególnione w niniejszym rozporządzeniu;
(39) Wejście w życie nowych przepisów w sprawach objętych rozporządzeniami Rady 2847/1993, 1093/1994, 1447/1999, 1936/2001 i 601/2004 powinno doprowadzić do częściowego lub całkowitego uchylenia tych rozporządzeń.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział I
Postanowienia ogólne
Artykuł 1 – Przedmiot i zakres zastosowania
1. Niniejsze rozporządzenie wprowadza wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom (połowom IUU) oraz ich powstrzymywania i eliminowania.
2. W tym celu każde państwo członkowskie powinno podjąć odpowiednie środki, zgodnie z prawem wspólnotowym, mające zapewnić skuteczność tego systemu. Każde państwo członkowskie powinno oddać do dyspozycji właściwych władz wystarczające środki, by umożliwić im wykonywanie ich zadań zgodnie z postanowieniami niniejszego rozporządzenia.
3. System ma zastosowanie do wszystkich nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów oraz wszelkiej związanej z nimi działalności prowadzonej na terytorium lub na wodach morskich znajdujących się pod zwierzchnictwem lub jurysdykcją państw członkowskich lub przez statki rybackie bądź obywateli Wspólnoty. Ma również zastosowanie, bez uszczerbku dla jurysdykcji danego państwa bandery lub państwa nadbrzeżnego, w odniesieniu do nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów prowadzonych przez statki spoza Wspólnoty na pełnym morzu lub na wodach znajdujących się pod jurysdykcją krajów trzecich.
4. Wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom (połowom IUU) oraz ich powstrzymywania i eliminowania wprowadzany jest w powiązaniu z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa.
Artykuł 2 – Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) „statek rybacki” oznacza jakikolwiek statek o dowolnych rozmiarach wykorzystywany lub przeznaczony do wykorzystania w celach komercyjnej eksploatacji zasobów rybnych, w tym również statki pomocnicze, transportowce, statki przetwórnie i statki biorące udział w przeładunkach;
b) „produkty rybne” oznaczają wszelkie produkty wydobyte z morza sklasyfikowane w rozdziale 03 i pozycji taryfowej 1604 - 1605 Nomenklatury Scalonej wprowadzonej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej;
c) „środki ochrony i
zarządzania” oznaczają środki mające na celu ochronę jednego lub więcej gatunków żywych zasobów wodnych, które są przyjęte i stosowane zgodnie z odpowiednimi zasadami prawa międzynarodowego lub wspólnotowego;
d) „przeładunek” oznacza rozładowanie części lub całości ładunku ryb ze statku rybackiego na inny statek rybacki;
e) „przywóz” oznacza wprowadzenie produktów rybnych w formie pierwotnej lub przetworzonej na terytorium Wspólnoty Europejskiej, również w celu przeładunku w portach znajdujących się na jej terytorium;
f) „wywóz” oznacza każde przemieszczenie produktów rybnych pozyskanych przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego zarówno z terytorium Wspólnoty Europejskiej, z kraju trzeciego, jak i z łowiska do kraju trzeciego;
g) „powrotny wywóz” oznacza każde przemieszczenie poza terytorium Wspólnoty Europejskiej produktów rybnych w ich pierwotnej lub przetworzonej formie, które zostały uprzednio przywiezione na terytorium Wspólnoty Europejskiej;
h) „regionalna organizacja do spraw
zarządzania połowami” oznacza organizację lub porozumienie subregionalne lub regionalne posiadające uznawane na mocy prawa międzynarodowego kompetencje w zakresie wprowadzania środków ochrony i
zarządzania dla rozproszonych zasobów rybnych oraz zasobów rybnych o wysokiej migracji występujących na pełnym morzu, za które ponosi odpowiedzialność ze względu na konwencje lub porozumienie, na mocy których zostało ustanowione;
i) „strona umawiająca się” oznacza stronę umawiającą się konwencji lub porozumienia ustanawiającego regionalną organizację do spraw
zarządzania połowami, a także państwa, podmioty lub podmioty rybackie, które współpracują z taką organizacją i przyznano w tym celu im status współpracującej nieumawiającej się strony;
j) „obserwacja” oznacza każdą obserwację statku rybackiego mogącego spełniać jedno lub więcej kryteriów, o których mowa w art. 3 przez statek, statek powietrzny lub właściwe władze państwa członkowskiego odpowiedzialne za inspekcję na morzu lub przez kapitana wspólnotowego statku rybackiego;
k) „wspólna operacja połowowa” oznacza dowolną operację między dwoma statkami lub większą ich liczbą, podczas których połów przemieszcza się z narzędzia połowowego jednego statku na inny statek;
l) „osoba prawna” oznacza każdy podmiot posiadający taki status na mocy obowiązującego prawa krajowego, z wyjątkiem państwa lub organów publicznych sprawujących władzę państwową oraz organizacji publicznych.
Artykuł 3 – Statki rybackie biorące udział w nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowach
Uznaje się, że statek rybacki brał udział w nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowach, jeżeli wykazano, że wbrew środkom ochrony i
zarządzania obowiązującym na obszarze, na którym prowadził taką działalność:
a) prowadził połów bez ważnej licencji, upoważnienia lub pozwolenia wydanych przez państwo bandery lub odpowiednie państwo nadbrzeżne, lub
b) popełnił poważne uchybienie przy rejestrowaniu lub zgłaszaniu połowu lub danych związanych z połowem, lub
c) prowadził połów w strefie zakazu połowów, podczas sezonu zamkniętego lub bez kontyngentu czy też po przekroczeniu kontyngentu, lub
d) brał udział w ukierunkowanych połowach zasobu objętego moratorium lub zakazem połowów, lub
e) stosował niedozwolone narzędzia połowowe, lub
f) sfałszował lub ukrył oznakowanie, oznaczenia identyfikacyjne lub rejestrację statku rybackiego, lub
g) ukrył dowody związane z dochodzeniem, manipulował nimi lub je usunął, lub
h) utrudniał pracę inspektorów rybołówstwa podczas wykonywania ich obowiązków związanych ze sprawdzaniem zgodności z obowiązującymi środkami ochrony i
zarządzania lub pracę obserwatorów podczas wykonywania ich obowiązków związanych ze sprawdzaniem zgodności z obowiązującymi przepisami Wspólnoty, lub
i) nie przestrzegał wymogów systemów monitorowania statków (VMS), lub
j) wziął na pokład lub wyładował niewymiarowe ryby, lub
k) brał udział w przeładunku lub we wspólnych operacjach połowowych ze statkami, co do których stwierdzono zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, że brały udział w nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowach, zwłaszcza ze statkami umieszczonymi we wspólnotowym wykazie statków prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy lub w wykazie statków prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy prowadzonym przez regionalną organizację do spraw
zarządzania połowami, udzielał wsparcia takim statkom lub je zaopatrywał;
lub jeżeli:
a) prowadził działalność połowową na obszarze regionalnej organizacji do spraw
zarządzania połowami w sposób niezgodny lub sprzeczny ze środkami ochrony i
zarządzania tej organizacji i pływa pod banderą państwa niebędącego stroną tej organizacji;
b) nie posiada przynależności państwowej, a zatem jest statkiem bezpaństwowym.
Rozdział II
Kontrola statków z krajów trzecich w portach
SEKCJA I – WARUNKI WSTĘPU STATKÓW RYBACKICH Z KRAJÓW TRZECICH DO PORTÓW
Artykuł 4 – System kontroli przez państwo portu
1. Niniejszy rozdział określa szczegółowe zasady i warunki utrzymania skutecznego systemu kontroli statków rybackich z krajów trzecich zawijających do portów państw członkowskich przez państwo portu w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymania i eliminowania.
2. Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zabrania się statkom rybackim z krajów trzecich wstępu do portów państw członkowskich, świadczenia usług portowych oraz prowadzenia operacji wyładunku, przeładunku lub przetwarzania na podkładzie w takich portach, o ile nie spełniają wymogów określonych w niniejszym rozdziale oraz innych istotnych postanowień niniejszego rozporządzenia.
3. Zabrania się przeładunków pomiędzy statkami rybackimi z krajów trzecich lub pomiędzy takimi statkami a statkami pływającymi pod banderami państw członkowskich na wodach terytorialnych Wspólnoty. Przeładunki takie mogą się odbywać jedynie w portach, zgodnie z postanowieniami niniejszego rozdziału.
4. Statkom pływającym pod banderami państw członkowskich nie zezwala się na przeładunek połowów ze statków rybackich z krajów trzecich poza wodami terytorialnymi Wspólnoty.
Artykuł 5 – Wyznaczone porty
1. Państwa członkowskie wyznaczą miejsce, w którym będzie odbywać się wyładunek lub miejsce w pobliżu brzegu (wyznaczone porty), w którym dozwolone będą operacje wyładunku lub przeładunku ryb, o których mowa w ust. 2.
2. Dostęp statków rybackich z krajów trzecich do usług portowych oraz prowadzenie przez nie operacji wyładunku, przeładunku lub przetwarzania na pokładzie jest dozwolone wyłącznie w wyznaczonych portach.
3. Państwa członkowskie przekazują Komisji nie później niż do 15 stycznia każdego roku wykaz wyznaczonych portów. Należy powiadamiać Komisję o wszelkich dalszych zmianach w tym wykazie co najmniej na 15 dni przed wejściem w
