Oglądasz posty wyszukane dla słów: Analiza i interpretacja fragmentu dzieła literackiego



Szukaj:Słowo(a): Analiza i interpretacja fragmentu dzieła literackiego
Pyśka16, masz tutaj pojedyncze fragmenty z których możesz sklecić całość

Mitologia to przede wszystkim zbiór opowieści o człowieku, nawet jeśli bohaterami są bogowie czy herosi. Pod płaszczykiem fantastycznych historii, mitologia niesie niezliczone motywy, idee oraz wzorce postępowania.

Jeśli chodzi o dzieła literackie powstałe względnie niedawno, to największy wpływ miała mitologia na poezję. Znany jest posąg zwany "Nike z Samotraki" - pozbawiony głowy i ramion. Ten posąg poetka Maria Pawlikowska - Jasnorzewska porównuje do uczucia miłości. Nike urasta tu do rangi symbolu ślepej miłości podążającej za ukochanym, ale nie mogącej go uchwycić. Stanisław Grochowisk w wierszu "Ikar" rozważa stosunek mitologii do rzeczywistości. Zestawia Ikara wznoszącego się w niebo z pochylającą się do balii kobietą. Kolejny wiersz - "Wciąż o Ikarach głoszą" Ernesta Brylla porusza temat oceny Dedala i Ikara. Sądzi, że nie warto narażać życia w pogoni za ideami oraz gestami efektownymi, choć pozbawionymi sensu. Staje natomiast po stronie Dedala, który kierował się rozsądkiem i doleciał do celu.

Literatura polska chętnie sięga do mitu o Nike co ma uzasadnienie w naszej dramatycznej historii, pomaga uzasadnić heroizm, tragizm. Bardzo popularny w literaturze.

"Ty jesteś jak paryska Nike z Samotraki

O miłości nieuciszona

Choć zabita, lecz biegniesz z zapałem jednakim

Wyciągając odcięte ramiona

(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska "Nike")

Wiersz ten znajduje się w tomiku "Pocałunki" z 1926 r., ma typową dla całego tomiku formę czterowiersza. Poetkę zainspirowała nie mityczna Nike, ale okaleczona, ekspresyjna rzeźba. Motyw Nike posłużył poetce do ukazania miłości. Rzecz oryginalna: u poetów wcześniejszych barokowych, renesansowych miłość była reprezentowana przez Wenus, amorka - Kupidyna. Maria Pawlikowska-Jasnorzewska patrząc z dystansem na sprawy uczuć osiąga nowy efekt porównując miłość do kalekiej rzeźby. Miłość jest jak okaleczona rzeźba. Wiersz ukazuje tragizm zranionej miłości. Motyw Nike staje się pretekstem do refleksyjnego liryku o miłości. Zarazem następuje odwrócenie topos (wzorzec) - bogini zwycięstwa jest w tym wierszu boginią osobistej klęski, a nie boginią zwycięstwa. Można powiedzieć, że kobiecie współczesnej wydaje się być bardziej właściwą patronką miłości - Nike z Samotraki niż zbanalizowana przez literaturę Wenus.

Poza tym poszukaj pod hasłami;
"Wpływ mitologii na poezję"
"Maria Pawlikowska Jasnorzewska mitologia"
"Maria Pawlikowska Jasnorzewska antyk"
"Nitka Ariadny analiza i interpretacja"
"Dla Minotaura analiza i interpretacja"

I tym śladem dalej
Pyśka16, masz tutaj pojedyncze fragmenty z których możesz sklecić całość

Mitologia to przede wszystkim zbiór opowieści o człowieku, nawet jeśli bohaterami są bogowie czy herosi. Pod płaszczykiem fantastycznych historii, mitologia niesie niezliczone motywy, idee oraz wzorce postępowania.

Jeśli chodzi o dzieła literackie powstałe względnie niedawno, to największy wpływ miała mitologia na poezję. Znany jest posąg zwany "Nike z Samotraki" - pozbawiony głowy i ramion. Ten posąg poetka Maria Pawlikowska - Jasnorzewska porównuje do uczucia miłości. Nike urasta tu do rangi symbolu ślepej miłości podążającej za ukochanym, ale nie mogącej go uchwycić. Stanisław Grochowisk w wierszu "Ikar" rozważa stosunek mitologii do rzeczywistości. Zestawia Ikara wznoszącego się w niebo z pochylającą się do balii kobietą. Kolejny wiersz - "Wciąż o Ikarach głoszą" Ernesta Brylla porusza temat oceny Dedala i Ikara. Sądzi, że nie warto narażać życia w pogoni za ideami oraz gestami efektownymi, choć pozbawionymi sensu. Staje natomiast po stronie Dedala, który kierował się rozsądkiem i doleciał do celu.

Literatura polska chętnie sięga do mitu o Nike co ma uzasadnienie w naszej dramatycznej historii, pomaga uzasadnić heroizm, tragizm. Bardzo popularny w literaturze.

"Ty jesteś jak paryska Nike z Samotraki

O miłości nieuciszona

Choć zabita, lecz biegniesz z zapałem jednakim

Wyciągając odcięte ramiona

(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska "Nike")

Wiersz ten znajduje się w tomiku "Pocałunki" z 1926 r., ma typową dla całego tomiku formę czterowiersza. Poetkę zainspirowała nie mityczna Nike, ale okaleczona, ekspresyjna rzeźba. Motyw Nike posłużył poetce do ukazania miłości. Rzecz oryginalna: u poetów wcześniejszych barokowych, renesansowych miłość była reprezentowana przez Wenus, amorka - Kupidyna. Maria Pawlikowska-Jasnorzewska patrząc z dystansem na sprawy uczuć osiąga nowy efekt porównując miłość do kalekiej rzeźby. Miłość jest jak okaleczona rzeźba. Wiersz ukazuje tragizm zranionej miłości. Motyw Nike staje się pretekstem do refleksyjnego liryku o miłości. Zarazem następuje odwrócenie topos (wzorzec) - bogini zwycięstwa jest w tym wierszu boginią osobistej klęski, a nie boginią zwycięstwa. Można powiedzieć, że kobiecie współczesnej wydaje się być bardziej właściwą patronką miłości - Nike z Samotraki niż zbanalizowana przez literaturę Wenus.

Poza tym poszukaj pod hasłami;
"Wpływ mitologii na poezję"
"Maria Pawlikowska Jasnorzewska mitologia"
"Maria Pawlikowska Jasnorzewska antyk"
"Nitka Ariadny analiza i interpretacja"
"Dla Minotaura analiza i interpretacja"

I tym śladem dalej
To zescie mi dopiekli...Ufff...

Dobra! Cofam to stwierdzenie o "cherlaku", faktem jest, iz Adam pochodzil z rodziny raptusow, z reszta wielu jego wujow zginelo w awanturach i bijatykach pijackich, co nie znaczy, ze on sam taki byl.
Zas jego "usilne proby" podjecia jakiejkolwiek walki narodowowyzwolenczej skonczyly sie wycieczkami po Europie i bawieniu w licznych majatkach szlacheckich, gdzie czas uplywal na spokojnej tworczosci i zabawianiu dam.



Nie zapominajmy,ze oprocz tego byl wykladowca akademickim w Paryzu.
Wszelakie nieudane i szkolno-korytarzowe analizy i interpretacje jego tworczosci mocno ja zdewaluowaly marginalizujac glebsze watki i topiki a apoteozujac i komercjalizujac do pewnego stopnia inne (patrz Inwokacja).
Mickiewicz wielkim poeta byl-zwyklo sie mawiac i na tym konczyc rozwazania.
Smiem nawet powiedziec,ze pod wzgledem walorow artystycznych,zaplecza filozoficznego,wyznaczania tropow symbolicznych Mickiewiczowskie utwory nie ustepuja Byronowi czy Goethemu.
Gdyby pisal w innym jezyku niz polski,ktorego znajomosc w swiecie nauki i literatury (podobnie jak i dzis)byla znikoma,prawdopodobnie trafilby Mickiewicz nie tylko pod rodzime 'strzechy'.
Poszukiwaczom zagadek literackich polecam chocby fragment Pana Tadeusza opisujacy pojawienie sie komety lub ustep z Wielkiej Improwizacji dotyczacy 'czlowieka rozpostartego na gwiazdach'.
Ekwilibrystyka slowna jest tutaj nominatem warstowych sensow...
Aby mowic o wartosci dziela literackiego,trzeba jeszcze upewnic sie,ze posiadamy odpowiednie narzedzia do jego zrozumienia,zaopatrzeni w zaplecze sensow i metodologie badawcza.
Pismo istnieje przez slowo a slowo przez mysl.Podazajac za ta implikacja wywodzimy z roznorodnosci mysli ludzkich wariacje literackich odniesien.
 "wilczysko" :

Pierwszy dwuwers w czasie teraźniejszym; każdy następny w przeszłym.
Oki, taka retrospekcja. Z dwoma pierwszymi nie mam żadnego problemu.
Później się zaczyna. Powiedz Hal, czemu fontanna z oczkiem miałaby

to - 'nie wylśniła zdrady' - 'nie dała lśnieniem znać dziecku, że
blisko jest ledwo ścięte lodem oczko wodne'. Przyznaję, kompletnie nie
rozumiem tego tropu.



widzisz, Jacku; fontanna z oczkiem zrobiona z myślą o dzieciach;
przeznaczona dla dzieci i dziecięcych zabaw. Przecież tyle razy bawiła się
radośnie cała gromadka. W najkoszmarniejszych snach, nikt z dorosłych
nie "wyśnił" ( nie przewidział), że stanie się przyczyną tragedii.
Właściwie wszystkie katastrofy, wypadki, nie są do przewidzenia.
Czasem miewamy przeczucia, albo sny realistyczne, a tu - nic.
Całkowite zaufanie do źródła radości i dziecięcych zabaw. Wiesz,
taka ślepota. A przecież można było zasypać, albo wogóle nie budować.
Tak to czasem nasze dobre  chęci (działania) przynoszą odwrotny skutek.
A jeśli, zmienimy na "wylśniła" to środek ciężkości winy za to
co się stało przesuwamy w kierunku fontanny. A przecież to nie tak.
Czasem zaufanie, jest najgorszą z rzeczy, które się nam przytrafiają.
Wystarczy wejść na mieliznę (woda po kostki) a denata znajdują
na trzydziestym kilometrze. Brak wyobraźni. Ale już jest za późno.

Nie wiem Jacku, może "nie wylśniła zdrady" jest lepszym określeniem.
Ciężar winy rozkładamy na wszystko inne; przecież i tak peelce - matce
jest ciężko, jeśli nie najciężej (bo to dziadek zrobił dla wnuków fontannę)

Animizujesz fontannę. Moim zdaniem to animizacja chybiona, bo zobacz
sama, zima, mróz, szron na szybach, a tymczasem lodowaty, twardy i
zimny fragment świata obejmuje ramionami i tuli dziecko. Z jakiej
perspektywy? Ciebie piszącej, świadomej frazeologizmu 'objęcia śmierci'?



tak, z perspektywy narratora; jeśli Królowa śniegu, to dlaczego
 nie Królowa wód, skoro tak samo zamienia oddech dziecka
w bryłkę lodu. a ono cichnie, zasypia snem wiecznym, niczym
ukołysane, uśpione w ramionach matki.

W ramach konwencji (trenu z retrospekcją, animizacją i całym tym
retorycznym dynksem) wiersz mieści się w podanym przez Ciebie
kontekście. Choć pierwsze skojarzenie z Królową i tak mi zostaje (i
nie kłóci się z podaną przez Ciebie interpretacją, rozumiesz: Królowa
jako alegoria śmierci itd, itp). Czepiam się dwóch rzeczy: po pierwsze
wspomnianej już, wyśnionej przez fontannę (z oczkiem) zdrady. Po
drugie tego, że konwencja klasycyzującego trenu jest zbyt, hmm,
pompatyczna? nieprawdziwa? nieadekwatna do dramatu? nieszczera?



narrator ma własny punkt widzenia, to nie jego osobisty dramat. nawet
nie zna szczegółów (sucha wzmianka przez telefon). ileż każdego dnia
podobnych historii w mediach. próbuje tylko przekazać wydarzenie,
bez osobistego zaangażowania. coś w rodzaju przedstawienia sytuacji;
zastanowienia, współczucia, analizy: jak i dlaczego(?).

retoryczny dynks, powiadasz? czy ma to coś wspólnego z podkową,
ocylem, hacelem i ABS - ami? ;-)

tren? dlaczego tren? to nie jest pieśń żałobna, ani lament, prędzej zarys
tragedii mającej być przestrogą: "jak niezbadane są wyroki boskie"?
i jak nieuchronnie dzieją się historie, z naszym czy bez naszego udziału;
czasem poza naszymi wyobrażeniami. i jak nie udaje się niczemu zapobiec,
ani naprawić. los bywa nieubłagany. narrator ma własny punkt widzenia

| W perspektywie historii literatury muszę się godzić na Treny
Kochanowskiego. Współcześnie zdecydowanie wolę Broniewskiego. Jest
prawdziwy i szczery do cholernego bólu.



No cóż nie byli rówieśnikami; dzieli ich niemal 400 lat.
Gdyby nie było Kochanowskiego nie byłoby trenów.

"Byłby Grunwald i Płowce,
gdyby nie te bombowce,
i gdyby nie te czołgi,
które przyszły znad Wołgi."

                      --   pisał Broniewski.
albo tu:

       "Jak więc teraz mamy płakać po Warszawie?
        Jak żałować kawiarń, kościołów, zamku?
        kiedy dla nas
        tamta Polska
        to polska burżujów i drani,
        oficerów, obszarników, policjantów;
        kiedy dla nas Warszawa
        to stolica krzywdy,
        stolica terroru,
        stolica bezprawia."

Recytowałam wiersze Broniewskiego na szkolnych akademiach.
Pamiętam je do dziś. Niosły z sobą tyle energii i siły.
Były takie jak piszesz.

pozdrawiam

Nowe tematy:
136. „Miłość jest radością życia, wesołą melodią na pustyni, a wy co z niej zrobiliście... " – powie
Wokulski. Uczyń jego słowa punktem wyjścia do rozważań o modelu miłości romantycznej
ukazanej w literaturze tej epoki

137. Przedstaw literacki wizerunek diabła na przykładzie wybranych utworów z różnych epok

138. Różne oblicza miłości w literaturze

139. Holocaust w literaturze i filmie. Odwołaj się do wybranych przykładów

140. Dziewiętnastowieczny patriotyzm w postawach wybranych bohaterów literackich a Twoje
rozumienie miłości do ojczyzny. Porównaj

141. Obrzędowość ludowa w literaturze polskiej. Omów zagadnienie, odwołując się do dwóch
wybranych epok

142. Motyw Bolejącej Matki a inne motywy maryjne w literaturze, rzeźbie i malarstwie

143. Małżeństwa w literaturze. Porównaj, na podstawie analiz stosowych utworów, wybrane
kreacje par małżeńskich

144. Różne ujęcia i funkcje motywu pracy w życiu bohaterów literackich

145. Anioły i demony. Przedstaw najciekawsze literackie portrety kobiet

146. Człowiek w sytuacjach skrajnych. Przedstaw zasadnicze nurty refleksji etycznej
w literaturze lagrowej i łagrowej na wybranych przykładach

147. Rola miłości w życiu człowieka. Omów na wybranych przykładach

148. Sarmatyzm w literaturze. Przedstaw różne sposoby i funkcje nawiązań do sarmatyzmu
w literaturze, odwołując się do wybranych utworów

149. Język reklamy. Na podstawie zebranych materiałów scharakteryzuj różne chwyty
językowo- stylistyczne stosowane przez twórców w kontekście funkcji jaką pełnią

150. Bohaterowie literaccy różnych epok w poszukiwaniu szczęścia. Omów zagadnienie
na celowo wybranych przykładach literackich

151. Miasto i jego przestrzeń. Na podstawie wybranych utworów omów sposoby ukazywania
miasta w literaturze

152. Ballada jako gatunek literacki. Przedstaw jej cechy i ewolucję, analizując utwory polskich
pisarzy różnych epok

153. Związki kultury Odrodzenia z kulturą antyczną

154. Motyw zbrodni i zbrodniarza w literaturze. Odwołaj się do przykładów z różnych epok
literackich

155. Wampir, demon, diabeł - omów ucieleśnienie zła na wybranych przykładach
z literatury i sztuki

156. Obraz Sądu Ostatecznego w różnych tekstach kultury. Przedstaw funkcjonowanie tego
motywu w wybranych przykładach z literatury i malarstwa

157. Polski emigrant, zesłaniec w literaturze różnych epok. Porównaj na wybranych przykładach
sposoby realizacji i funkcje tego motywu

158. Przedstaw wielkie postacie historyczne i sposoby ich ukazywania w literaturze i malarstwie.
Zaprezentuj wybrane przykłady

159. Wieś w powieści Władysława Reymonta i w obrazach Józefa Chełmońskiego. Wskaż
podobieństwa i różnice posługując się wybranymi fragmentami i dziełami malarskimi

160. „Jej portret”, czyli kobieta w literaturze. Przedstaw wybrane portrety kobiet i ich
własną interpretację

161. Od świętej do wampa. Przedstaw wizerunki kobiet w utworach literackich różnych epok

>